۴چیزهایی که آلمانی داره و فارسی نداره Besonderheiten des Deutschen
اسمها با حرف بزرگ، جنسیت برای همهی اسمها، du و Sie، و فعل در جایگاه دوم
قبل از شروع A1، این چهار تا تفاوت بزرگ رو بشناس. اگه از اول بدونی چی در انتظارته، بعداً تعجب نمیکنی.
۱. همهی اسمها با حرف بزرگ
توی آلمانی هر اسمی با حرف بزرگ شروع میشه، نه فقط اسم آدمها و شهرها. اول جمله و کلمهی Sie (شما) هم با حرف بزرگه.
Der Hund spielt im Garten.
سگ توی باغ بازی میکنه.
Ich habe Hunger und esse einen Apfel.
گرسنهم و یه سیب میخورم.
۲. هر اسمی جنسیت داره
فارسی جنسیت دستوری نداره، ولی توی آلمانی هر اسمی یا مذکره (der)، یا مؤنث (die)، یا خنثی (das). جمع همیشه die هست. جنسیت همیشه منطقی نیست:
der Tisch (میز) · die Gabel (چنگال) · das Messer (چاقو) · das Mädchen (دختر!)
۳. «تو» و «شما»
مثل فارسی، آلمانی هم «تو»ی خودمونی (du) و «شما»ی رسمی (Sie) داره. فرقش اینه که فعل هم عوض میشه:
| du | Sie | |
|---|---|---|
| با کی؟ | دوست، خانواده، بچهها، همکلاسیها | غریبهها، اداره، محل کار، آدمهای بزرگتر |
| از کجا میای؟ | Woher kommst du? | Woher kommen Sie? |
| اسمت چیه؟ | Wie heißt du? | Wie heißen Sie? |
۴. فعل زود میاد
فارسی فعل رو آخر جمله میاره. توی جملهی خبری آلمانی، فعل صرفشده همیشه توی جایگاه دوم میاد. این مهمترین قانون آلمانیه و اولین درس A1 دقیقاً همینه:
Ich komme aus dem Iran.
من از ایران میام.
Heute lerne ich Deutsch.
امروز آلمانی یاد میگیرم.
✍️ تمرین
اگه کیبورد آلمانی نداری، میتونی به جای ä ö ü ß بنویسی ae oe ue ss.
- ۱.
- ۲.
- ۳.
- ۴.
- ۵.